خدای من ...

 خدای تنهای من !

 سپاس تو را که به هر انسانی

 سپری از تنهایی بخشیدی

 تا هرگز فراموشت نکند

 که حقیقت تنهایی فقط تویی ...

 و هیچکس جز تو تنها نیست !

 و فقط نام تو ، این تنهایی را

 سزاست ... و راهنماست

 ......

 پس تنهایی ام را نیرو بخش

 چون با نام و با یاد تو تو میتوانم در برابر تند زمان

 ایستادگی کنم !

 آری وقتی میبینم این تنهایی در تو و از توست

 میتوانم گناهم را به دست بخشش تو بسپارم !

 میدانم گناهانم نیز خاطر تو را تنها نمی گذارد ...

 خدای تنهای من !

 تنهاترم کن !!!

 ... تا گناهان تنهاییم را از من نگیرند ...

 و البته نیک میدانم که برای من

       تنهایی «شاید» یک راه باشد !!