چقدر ناگهانی ... چقدر زود ... به قول بانوی آسمونی : ناگهان چقدر زود دير شد !

هنوز رنگ خاطراتی که تو سفر مشهد با هم داشتيم برام پر رنگه پر رنگه ! تازه ميخواستم بيام فيلمش رو ازتون بگيرم ... تازه ميخواستم بيام عکس ها رو نشونتون بدم ... تازه .......  واااااااااااای خدای من ...... چقدر خاطره !

دو تا از بهترين دوستانم .....

چقدر وقتی حرف ميزدی ، حرفات به دل می نشست . چقدر شيرين بودی اون لحظه هايی که با مونا خانم ميديديمت .... با هم حرم ميرفتين ... خريد ميرفتين .... از کوپه به کوپه و از اتاق به اتاق تلفنی حرف ميزدين .... و با هم به کارای منو بچه ها ميخنديديد .....

وقتی پامو گذاشتم دانشگاه و پارچه مشکی رو ديدم ... نوشته رو دنبال کردم ،‌اسم زرد رنگ مرحوم سروش صدری .... !!! ديگه پلک نزدم ! چقدر آشنا بود ! باورم نميشد ! به زور رفتم جلو ... رو اعلاميه جای ۲ تا عکس بود ... نه ! يکی خودش و ديگری همسرش در کنارش ..... اما باز هم باور کردنش سخت بود ... 

يک سفر ، اون هم با تازه همسرت ... کجا ‌؟‌ مشهد امام رضا (ع) !!!

تا اينکه بازم قصد سفر کرديد ، باز هم با هم و در کنار هم ... کجا ؟‌ پيش خدا !!!

 

  رفيقان يک به يک در خاک رفتند                                             

                                                        بسا شــاد و بسا غمنـــــــاک رفتند

چو بايد عاقبت رفتن از اين دشـت                                          

                                                         خوشا آنان که چون گـل پـــاک رفتند

 

برای شادی روح مرحوم سروش صدری و مرحوم مونا صفری هم فاتحه بخونيد .

 

... تا بيکران ....

سفر بخير  !